V-oordeel

Sommige dingen wennen

Wegversperringen, rellen, stenen gooiende jeugd..

Dagelijks loop ik naar het informatie bord om iets over dit soort dingen op te schrijven. Ik ontvang doorlopend sms waarschuwingen en telefoontjes. Ik lees het lokale nieuws over demonstratie, protestmarsen en neergeschoten burgers. Snel genoeg accepteer je dat het zo is en vermijdt de plekken waar het onrustig is. Veel dieper lijkt het ons niet te raken. Zo lijkt het ook op straat. De zorg voor het leven van alle dag vraagt al genoeg van de meeste mensen lijkt het wel.

Zolang het onszelf niet raakt is het lastig om je een goede voorstelling te kunnen maken bij de uitdagingen waar de locale bevolking voor staat. Ik zie hoe ze leven en hoor de uitdagingen maar mijn beginpunt is zo onwijs anders dat het lastig blijft om echt te begrijpen hoe het is om in Guinea op te groeien.

Een dagwerker aan boord wilde een fiets kopen om zo transportkosten uit te sparen. Een prachtplan, zeker volgens mijn maatstaven; fietsen en geld uitsparen.. Hollandser wordt het niet.

De fiets kostte wel 800.000 Guineese franken. Omgerekend 80 euro. Dat betekent sparen, zeg gerust 2 maanden sparen. Terwijl een snelle investering meer rendement op zou leveren maar dan zou hij wel geld moeten kunnen lenen. En dat is in zijn geval helaas geen optie. Geen geldschieter die het hem wil lenen en aangezien familieleden zakjes water of kolen op de markt verkopen of werkloos afhankelijk zijn van het inkomen van een werkende broer of zus, is er in die vijver niet te vissen.

Dan toch maar kiezen voor sparen?

Als zijn familieleden weten dat hij de kans heeft om te sparen, dan betekend het dat hij nu ‘goed’ geld verdient en zou van hem verwacht worden dat hij meer zou delen met de familie.

In deze cultuur is het nu eenmaal meer ‘wij’ dan jij.

Of dan geen fiets kopen en het geld uitgeven aan openbaar vervoer waardoor hij naar eer en geweten kan zeggen ‘wat ik heb, deel ik met jullie?’

Dit kleine voorbeeld laat zien hoe mensen klem kunnen zitten om door te groeien of los te komen.

Keuzes die voor mij zo helder zijn en “logisch” zijn door deze beperkingen ineens niet zo logisch meer en vergt vaak een andere route.

 

Oordeel niet

Een echte hit in ons huis is dit liedje: “Oordeelt niet, oordeel niet. Heb gerust een mening over dingen die je ziet maar oordeel niet.’  Rane en Espe zingen dit heel vaak. Vooral Espe, en dan halve zinnen omdat de rest iets te ingewikkeld is.   

Het liedje komt nu vaak in me naar boven als ik door kapotte straten rijdt of langs stranden vol met afval. Eerst zag ik half afgebouwde huizen als een gebrek aan planning, nu zie ik dat het een investering is. Iedere keer als er geld gespaard is, wordt er een deel bij gebouwd. Investeert iemand niet in het huis dan gaat het wel op aan allerlei noodgevallen binnen de familie.

Hoe verloopt de patiënten selectie?

Ik zal een een overzicht proberen te schetsen hoe Mercy ships te werk gaat in het zoeken naar patiënten.

Voordat het schip aan wal komt is er al 2 jaar diplomatiek contact geweest met het land en zijn er overeenkomsten getekend. Hierin staat waar de regering  in zal voorzien en wat Mercy ships kan bieden.

Hoe het programma vorm krijgt is een samenhang tussen de nood in een land (bijv. hoeveel fistula patiënten denken we te kunnen vinden) en hoe is de capaciteit aan boord (hoeveel kunnen we er behandelen in de tijd dat we hier zijn). Dat laatste hangt onder meer samen met hoe lang een  specialistisch chirurg aan boord is en met hoe lang het bijvoorbeeld duurt voordat een patient uitbehandeld is en het aantal bedden wat we hebben.

Vervolgens gaat er 4 maanden voordat het schip komt een voorbereidingsteam in het land leven en werken om alle afspraken uit te werken en de media op te starten voor onze komst.

Via radio, televisie, internet, sms berichten, posters en andere hulporganisaties worden mensen door heel het land bericht over de komst van Mercy Ships. Er wordt verteld en in foto’s zichtbaar gemaakt met welke condities patiënten kunnen komen naar een selectie die bij hen ‘in de buurt’ is. Ik zet dat tussen haakjes want in de buurt kan ook betekenen dat mensen dagen moeten reizen om er te kunnen komen.

Het is een grote uitdaging om te zorgen dat mensen alleen naar een patiënten selectie gaan met de condities de we kunnen behandelen. We zien nogal eens dat patiënten met kwalen naar onze screening locaties toereizen waar ze niet voor behandeld kunnen worden. Het schrijnende is niet alleen dat we ze niet kunnen helpen maar dat ze ook in de financiële problemen zijn geraakt door geld aan deze reis te hebben uitgegeven.

Zo’n selectiedag noemen we een screening en wordt lang van te voren voorbereid samen met de lokale gemeenschap. Op de dag zelf doet een klein team de voorselectie. Door de vele ervaring, is het vaak in een kort moment al duidelijk of er een mogelijkheid is. De daaropvolgende dag(en) volgt een tweede onderzoek voor patiënten die door de eerste selectie heen zijn. Er wordt gekeken naar hoe gezond iemand is los van de klacht waarvoor ze komen en of er nog andere ziekten zijn die een operatie in de weg kunnen staan.

Met de mensen die overblijven worden afspraken gemaakt over gratis transport naar het schip. Er worden voedingsadviezen gegeven en soms al voedingspreparaten of medicatie om de patiënt in een betere conditie te krijgen. Als ze eenmaal bij het schip zijn aangekomen op het juiste tijdstip, volgen opnieuw bloed-, en andere onderzoeken en worden eventuele scans gedaan. Is alles positief dan zal de chirurg bekijken hoe haalbaar de operatie is en dan pas volgt een definitieve afspraak voor een operatie.

Een onzeker proces vol hoop maar ook vaak gepaard met angst en veel onzekerheid. Als iemand uit zijn dorp vertrekt is het dus zelden duidelijk wanneer deze persoon weer terugkeert.

Morgenvroeg vertrek ik weer voor 10 dagen met het screeningsteam.

 


Also published on Medium.