Vijf aan boord!

Daar zijn we dan, aangekomen bij de Africa Mercy.
Na 26 uur vliegen -voor het gevoel een rondje rond de wereld- zijn we op Las Palmas.
Opgevangen door een stoet Land Rovers met het Mercy Ships logo wordt duidelijk dat we er echt zijn.
Op de werf rijden we tussen grote stukken metaal en arbeiders in overalls, vertroetelend voor de grote Russische schepen die door de hoeveelheid roest al hun eigen verhaal vertellen.

Familie jetlag
Ik zag het voor me, wij als gezin even buiten, voor het schip. Even stil staan bij de reis van afgelopen jaren hier naar toe.
Maar nee, hup de ladder op met onze spullen. En na wat formulieren de hut in.
Hier is Familie Jetlag!
Kijk ze staan, een beetje “appelig” om zich heen te kijken.
De tassen laten we neerploffen, het skateboard in een hoek. En dan is er tijd om te zitten, en te praten over het onwerkelijke gevoel.
Ons nieuwe thuis.

Eerste dag aan boord
Na een nacht die de boeken in kan, worden we wakker door het omroep systeem aan boord.
“Nog 10 minuten voor de eerste veiligheid briefing” en daarna een rondleiding over het schip.
’s middags heeft Gertjan een overdracht op zijn werkplek en een rondleiding door de machinekamers
onderin het schip.
De eerste dag is dus zoals een emmer water over je hoofd, het meeste water valt naast je maar je voelt je kletsnat.

Even een week terug…
s’ Morgens vroeg in Texas, een rondje joggen voordat ik weer een dag in de klas zit.
Het heeft flink geregend en gestormd. De terracotta kleurige grond op de bosspaden is op plekken nog zacht.
Ineens lig ik plat op de grond. Het is in no-time gebeurt en mezelf opvangen zit er niet bij.
Kermend van de pijn lig ik me af te vragen of ik wat gebroken heb. Mijn linker knie is met volle vaart op een eenzame steen geklapt.
Flink diep inademend kom ik tot bedaren en kijk om me heen. Tjonge-jonge die steen lag daar echt eenzaam op mij te wachten.
Met de adrenaline van de klap strompel ik terug. Het resultaat is een flinke zwelling en een paar dagen een grappig loopje.
Toch lijkt mijn knie wonderbaarlijk snel te herstellen.

Piratenbeen
Vandaag op het schip loop ik weer aardig normaal, op traplopen na. Rennen heb ik nog niet geprobeerd.
En ineens na de maaltijd in de eetzaal; “pang”! Zo voelt het in mijn spier boven mijn knie.
Vervolgens kan ik bijna niet lopen en ben ik bang dat er iets gescheurd is. Zal ik dan toch nog piraat worden?
Ik ben alvast begonnen om een tafelpoot op maat te zagen.
(wordt vervolgt….)

Komende week
Hopelijk herstelt het dusdanig dat ik wel kan beginnen met werken. Het zou gek zijn om niet naar mijn werk te kunnen
terwijl ik eigenlijk al op m’n werkplek ben.

 

Terug naar de Website

Laat een Bericht achter


Also published on Medium.

    • Nella& Jan
    • september 8, 2017
    Beantwoorden

    Vanuit een regenachtig Nederland een groet ter bemoediging. Dat jullie nu weer al 3 maanden weg, dat hadden we ons niet gerealiseerd.We hopen dat jullie na de eerste aanzet, je draai hebt weten te vinden.We hebben Emmely bij de kerk gesproken. Dat bezoek heeft je vast bemoedigd. We hopen dat jullie kracht krijgen om je roeping te blijven volgen. Veel zegen toegewenst met allen aan boord om dat belangrijke werk te doen

    • Valerie Blommensteijn
    • juli 23, 2017
    Beantwoorden

    Tja, er is er altijd een die niet kan uitstaan dat jullie nu echt aan het werk willen voor God.. Maar.. met Hem zijn we meer dan overwinnaar! We bidden voor jullie en met name dat je knie zich snel zal herstellen GertJan! Liefs Ton en Valerie

    • David
    • juli 23, 2017
    Beantwoorden

    Heel veel succes op jullie nieuwe werkplek en thuis. Hopelijk kan je weer snel aan bak piet piraat.

    • Henlk
    • juli 23, 2017
    Beantwoorden

    Ha luitjes. Fijn dat je nu aan boord bent. Nu beetje bijkomen.
    Sterkte in alles.

    Hou van jullie!

  1. Beantwoorden

    Tja jullie krijgen jullie droom niet voor niets, en dan die steen des aanstoots,
    toch nu even je verstand gebruiken, en het rustig aandoen.
    Gewoon even bijkomen, en echt aan jezelf denken,
    een knie die ook nog 2 dagen belast is vraagt om rust.
    Dat maakt niets uit op de jaren van aktie die nog voor jullie liggen.
    Wij zullen bidden en met een glimlach van oor tot oor volgen.
    Hou van jullie schatten, ma.

Reageer